दावं

-

स्वैर हे शब्द,
स्वैर पण स्तब्ध,
अंतरी कल्लोळ,
सांगता येईना,
जिव्हा हि निशब्द

लवणारी पात,
राक्षसी जात,
सोडता येईना,
गर्दीची साथ

हवाबंद निवास,
मंद हा प्रकाश,
पाहता येईना,
मृगयेचा सुवास

उरीच्या साधना,
उरीच्या वासना,
सांधता येईना,
माझिया मना

ठेवितो नाव,
बंधिस्त जमाव,
चालता येईना,
तोडूनी दावं

-वि. वि. तळवणेकर

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

देवमाणूसच तो....

-
Image
कितीही अग्निदिव्य पार केलीत, तरी त्याच्या कर्तृत्वासमोर आपल्या खुजेपणाची जाणीव तो करून देतो; कितीही साधेपणाचा आव आणलात तरी साधुत्वाचा महामेरुच तो!!, त्याचं काय आहे ना मित्रहो, आपण कसेही असलो, आपण कोणीही असलो,                                ....तरी देवमाणूसच तो!!! स्वप्नं तर सगळेच पाहतात, मोठमोठाल्या घरात तर कित्येक जण राहतात, पण मला सांगा मित्रहो, इतरांच्या स्वप्नात कितीजण घर करून जातात?? त्याचं काय आहे ना मित्रहो, आपण कसेही असलो, आपण कोणीही असलो,                                ....तरी देवमाणूसच तो!!! जग तर धावतं आहे, आपणही सोबत धावतोय, पण धावांच्या शिखरावर जाऊनही, आपल्या प्रत्येक पावलावर करोडोंचा श्वास रोखणारा तो, कसं जमतं तरी कसं त्याला??...
Read more

निखारा

-
Image
काही  मनं  अकल्पित अशा दुखःचा निखारा जपत असतात, वेळेनुरूप त्यावर राख जमा होते, तोच कोणी नकळत पणे फुंकर मारून जातो वा अशीच एक झुळूक त्यावरून जाते, आणि तो लालेबुंद निखारा उघड्यावर पडतो, बहुतेकांच्या नजरेतून तो निसटतो पण आपल्या नजरेस  ते   येतं, नि क्षणभरासाठी का होईना पण एक चटका बसतो, वाटतं पुढाकार घ्यावा, मनात शिरकाव करून त्यावर पाणी शिंतडावं, पण आपल्याला ते नाही जमत. तो दाह इतका ज्वलंत असतो कि आपल्याला आवरतं घ्यावंच लागतं. . कारण तो निखारा विझवायला एकतर मूळतः राख   झालेलं  अथवा पाण्या प्रमाणे निर्मळ असं मन असावं लागतं. -विशाल तळवणेकर
Read more

Diaries: Via पिल्लू

-
दि. - ०३.१२.१२ आज खूपच उशीर झालाय डायरी लिहायला, खरं पाहावं तर उद्याचा दिवस सुरु झालाय. एकीकडे रितू रुसून फुगून शेवटी खिडकीकडे तोंड करून निजलीय, पिल्लू त्याच्या मित्रपरिवारात नव्याने सामील झालेल्या सुपरमनशी गोड मिठी मारून निवांत झोपी गेलंय. बेड लगतच्या टेबलवरील घड्याळ जरी एखाद्या आळसावलेल्या माणसाप्रमाणे दोन्ही हात ताणून जांभया देत रात्रीचे १.५० झालेत म्हणून सांगतंय तरीही इतक्या वर्षांचा रुटिन तो कसा मोडायचा. म्हणून आजही बसलोच. (थोडासा पसारा हि आहे डोक्यात तो आवरूया म्हणतो) असो! आज शेवटी उशीर व्हायचा तो झालाच. कसाबसा घरी परतलो. काही मंडळी गेट वरच भेटली. दारात रितू भयंकर चिडली होती, तिने नजरेनेच सिंहगर्जना केली. मी पिल्लू कडे पाहिलं, ते फार दमलेलं पण मला पाहून पळत पळत जवळ आलं. मी त्याच्या गालाचा मुका घ्यायला खाली वाकलो तर त्याने माझ्या हातातला सुपरमन हिसकावून घेतला व त्याला घेऊन घरभर बागडत होता. मला त्या क्षणी अगदी ओकबोकं वाटत होतं. ते म्हणतात ना  guilty conscious  तसं वाटत होतं. रितू लालेबुंद डोळ्यांनी आग...
Read more